کتاب صوتی شنام: خاطرات کیانوش گلزار راغب

کیانوش گلزار راغب در کتاب صوتی شنام خاطرات جذاب و شنیدنی خود را از دوران جنگ تحمیلی و اسارتش توسط حزب کومله کردستان در مریوان را روایت می‌کند. تجربه‌های متفاوت او از جنگ و اسارت و آمیختگی عشق و جنگ باعث بداعت این کتاب شده است.

درباره کتاب صوتی شنام:

پس از اتمام عملیات شنام، کیانوش و برادرش توسط گروهک کومله اسیر می‌شوند. پس از یک ماه برادر او را به قتل می‌رسانند و این موضوع تأثیر بسیار بدی بر روی کیانوش می‌گذارد. او در طی 14 ماه به شکل دوره‌گردی اسارت خود را می‌گذراند. حدود 40 نفر اسیر هر روز مسیر خاصی را طی می‌کردند و از روستایی به روستای دیگر روانه می‌شدند تا اینکه به مقصد اصلی‌شان که شروع اسارت همیشگی آن‌ها بود رسیدند؛ زندان سردشت.

کیانوش قرار بود توسط کومله‌ها اعدام شود که یکی از خانواده‌هایی که به‌خاطر ترس از گروه دموکرات به آن‌ها پناه آورده بودند، مانع اعدام او می‌شوند. پس از مدتی کیانوش به «شیلان»، دختر آن خانواده علاقه پیدا می‌کند؛ اما تعصبات قومی مانع ادامه رابطه عاطفی این دو می‌شود. او پس از گذشت یک سال از اسارت، به کمک شیلان موفق به فرار می‌شود و در سپاه کرمانشاه می‌فهمد که شیلان نیز فرار کرده است. پس از جستجوهای فراوان درمی‌یابد که شیلان توسط کومله به اسارت گرفته شده است...

کتاب شنام پر از خاطراتی است که در آن‌ها امید، عشق و تلاش برای ادامه زندگی دیده می‌شود. همچنین با شنیدن آن می‌توانید تصویر روشنی از جنگ و پیشامدهای آن دوران به دست آورید. نکته اصلی کتاب در این است که نویسنده سعی کرده با دیدگاهی نو و تازه درمورد مسئلهٔ اسارت صحبت کند و به توصیف آن از زوایای مختلف برای خواننده بپردازد.

هدف اصلی کیانوش گلزار راغب از نوشتن این کتاب این است که شهدایی را که در طی این سال‌ها ناشناخته و گمنام باقی ماندند، به همگان معرفی کند. نگارش این کتاب یک سال به طول انجامید و انتشار این خاطرات، فتح بابی شد برای نگارش خاطرات امیر سعید زاده در کتاب «عصرهای کریسکان». برخلاف بعضی از کتاب‌های حوزه دفاع مقدس، این کتاب دارای جذابیت و گیرایی خاصی است که خواننده را تا پایان داستان با خود همراه می‌کند.

کتاب صوتی شنام مناسب چه کسانی است؟

اگر به کتاب‌های خاطرات و داستان‌های دفاع مقدس علاقه دارید، شنیدن این کتاب برایتان لذت‌بخش خواهد بود.

در بخشی از کتاب صوتی شنام می‌شنویم:

از وقتی خانوادهٔ «کاک عمر» در اتاق نزدیک انبار کنده‌های درخت جاگیر شده بودند، شاهد رفت‌وآمد نیروهای کومله به اتاقک‌ها بودم و قهقههٔ دختران را از دور می‌شنیدم. موضوع عجیب که توجهم را جلب کرده بود، حضور دختری شانزده یا هفده‌ساله به نام شیلان بود. او که خواهرزن کاک عمر بود، با آن‌ها زندگی می‌کرد. شیلان رفتاری غریب داشت. او با نیروهای کومله فرق می‌کرد. نه اسلحه‌ای داشت نه مثل سایر دختران کومله لباس مردانه می‌پوشید. در هیچ کاری هم مشارکت نمی‌کرد و لباس‌های معمولی و محلی به تن داشت. بسیار زیبا، منزوی و پرخاشگر بود.

ساکت و مبهوت ساعت‌ها گوشه‌ای کز می‌کرد و با چهره‌ای مغموم و افسرده به امواج خروشان رودخانه خیره می‌شد. تنها هنرش جمع‌کردن نان خرده‌ها برای سگ‌های محوطه بود. او ساعت‌ها کنار این سگ‌ها به سر می‌برد. تنها مردی که راحت با او حرف می‌زد، کاک عمر بود. اگر مرد دیگری از نیروهای کومله می‌خواست با او هم‌کلام شود، با رفتار تند او مواجه می‌شد. همین مسئله باعث شده بود همهٔ افراد حاضر در محوطه دور او را خط بکشند. حرمتش را نگه دارند و وارد حریمش نشوند...