مرد زیرزمینی شاید داستانش خیلی خاص و پرهیجان نباشه، اما چیزی که باعث شد من ازش لذت ببرم، قلم و توصیفهای قوی نویسنده بود. میک جکسن با جزئیات و نثری دلنشین، حالوهوای عجیب و گوشهگیر شخصیت اصلی رو طوری به تصویر کشیده که انگار واقعاً میتونستم دنیای اون رو ببینم و حس کنم. روایت زندگی یک دوک عجیب و تنها در قرن نوزدهم با اون تونلهای زیرزمینی و رفتارهای غیرعادی، با اینکه خیلی پرکشش نبود، اما فضاسازی جالبی داشت و باعث شد تا آخر همراهش بمونم. در کل، یک کتاب متفاوت با فضایی خاص که بیشتر از داستان، به خاطر زیبایی قلمش در ذهن میمونه.
برای من شبیه یه انشای طولانی بود، نه کشش داشت و نه ازش مضمون خاصی رو دریافت کردم، افکار یه انسان (به نظر من معمولی) و کمی هم گزارش بقیه درمورد اون😬ولی درکل نویسنده توانایی بیان جزییات خوبی داشت
نتوانستم بهره ایی از این کتاب ببرم زندگی اشراف زاده ایی در قرن هجدهم که نه چندان عاقل ونه چندان جذاب بود. دوستاره، هم به احترام قلم به او داده شده ممنون