کتاب صوتی خانه مغایرت

کتاب صوتی خانه مغایرت نوشته‌ی محمدعلی جعفری، داستان پسری جوان به نام سعید را روایت می‌کند که به تازگی داماد یک خانواده پرجمعیت و سنتی یزدی شده و حالا باید خودش را با شرایط جدید وفق دهد. این کتاب موفق به دریافت جایزه ملی جمعیت و برگزیده دومین دوره کتاب سال یزد شده است.

درباره کتاب صوتی خانه مغایرت:

سعید تنها فرزند خانواده‌ای ثروتمند در شهر یزد، عاشق دختری به نام سحر می‌شود و تصمیم می‌گیرد با او ازدواج کند؛ دختری که در خانواده‌ای سنتی و پرجمعیت به دنیا آمده و حال و هوای خانه‌شان کاملاً با فضای زندگی داماد جوان متفاوت است. به همین خاطر سعید در کتاب صوتی خانه مغایرت، درگیر چالش‌های طنزگونه و جالبی می‌شود تا بتواند خودش را با شرایط جدید زندگی‌اش تطبیق دهد.

در این بین پدر سحر که صاحب یک بستنی فروشی است، به خاطر تصادف با موتور آسیب می‌بیند و خانه‌نشین می‌شود. به همین خاطر سعید برای آنکه کمکی به پدرزنش کرده باشد، قبول می‌کند که مدتی مغازه را اداره کند.

محمدعلی جعفری نویسنده رمان خانه مغایرت، از گویش و لهجه یزدی برای نوشتن کتاب استفاده کرده و با ایجاد چالش‌های متفاوت در داستان، بر شیرینی و جذابیت هر چه بیشتر ماجراهای این تازه داماد می‌افزاید.

در کتاب صوتی خانه مغایرت شما به خوبی تقابل سنت و مدرنیته را حس خواهید کرد و با فرهنگ خانواده‌های یزدی نیز بیشتر آشنا خواهید شد.

محمدعلی جعفری را بیشتر بشناسیم:

یکی از نویسندگان جوان یزدی که در چند سال اخیر پرکار و موفق بوده، محمدعلی جعفری است. او کار خود را با نوشتن داستان‌هایی درباره زندگی شهدا و بزرگان آغاز کرد و تاکنون آثار پرمخاطبی همچون: «عمار حلب، سربلند، قصه دلبری و عروس لاکچری» را نوشته است.

کتاب صوتی خانه مغایرت به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

اگر به داستان و رمان‌های ایرانی علاقه دارید و می‌خواهید با حال و هوای مردم یزد بیشتر آشنا شوید، این کتاب برای شما مناسب است.

در بخشی از کتاب صوتی خانه مغایرت می‌شنویم:

توی اتاق کنجی خانه مغایرت خوابیده بودم؛ این اتاق از همه‌ی امکانات گرمایشی و سرمایشی محروم بود. نمی‌دونم معمار این خونه با چه انگیزه و هدفی، نه کانال کولری براش کشیده بود و نه جای لوله بخاری؛ زمستون‌ها مثل سردخونه بود و تابستون‌ها مثل آجرپزی. همین که توی اتاق پریز برق یافت می‌شد، جای شکرش باقی بود. صدای فرفره دستی سکوت اتاق رو بر باد می‌داد. تنظیماتش بهم ریخته بود و فقط موضعی می‌چرخید؛ انگار گردنش رو ورزش می‌داد. کمی باد به سر و صورتت می‌زد و تا می‌رفت دور بزنه و برگرده، هفت جای بدنت خیس می‌خورد. رقص نورش هم توی چشمم بود؛ نور آبیش تاریکی غارگونه اتاق رو برهم می‌زد.

اون شب نه به خاطر نور پنکه و گرما و خروپف‌های پدرزن جان بلکه به خاطر مشغولیت فکرم، خواب دور چشمم پرسه نمی‌زد. مثل مرده عذاب کار از این گور به اون گور می‌افتادم. به همه‌ی این‌ها عادت کرده بودم و تا زمانی که پدرزن جان خواب نمی‌رفت، من هم نمی‌خوابیدم.