کتاب صوتی کمال الدین بهزاد

کتاب صوتی کمال الدین بهزاد نوشته‌ی مریم خانعلیلو، درباره زندگی و آثار استاد بزرگ نقاشی ایرانی است که در دوران پادشاهان تیموری و صفوی می‌زیست و توانست آثار ارزشمندی از خود برجای بگذارد. این اثر یکی از جذاب‌ترین کتاب‌های مجموعه فرزانگان به شمار می‌رود.

درباره کتاب صوتی کمال الدین بهزاد:

یکی از آثار مجموعه فرزانگان کتاب صوتی کمال الدین بهزاد است که به زندگی هنرمند و نقاش ایرانی می‌پردازد. استاد بهزاد در حدود سال 860 قمری در هرات به دنیا آمد و در سده نهم و دهم به عنوان یک هنرمند زبردست و حرفه‌ای در دربار تیموریان و صفویان فعالیت می‌کرد.

او به خاطر نوآفرینی‌هایی که در نقاشی ایرانی به وجود آورد، در تاریخ و فرهنگ ایرانی جایگاه به خصوصی دارد؛ البته به دلیل آشنایی و حمایت‌های میرک نقاش، استاد بهزاد و علی‌شیر نوایی یکی از دانشمندان و سیاست مداران آن دوران، به جایگاه و شهرت خوبی در دربار پادشاهان رسید.

آثاری منتسب به بهزاد که تا عصر کنونی باقی مانده، همگی بدون امضا هستند و تنها براساس سبک نقاشی آن‌ها می‌توان متوجه شد که کدام نقاشی‌ها واقعی هستند. به همین خاطر براساس نظر اکثر کارشناسان تنها سی و دو نگاره به نام کمال الدین ثبت شده که در طول ده سال فعالیت هنری‌اش صورت گرفته است.

نگاره‌هایی همچون: «صوفیان در چشم‌انداز، سعدی و جوان کاشغَری، سلطان حسین بایقرا با حرم و ملازمانش در باغ، نبرد اسکندر و دارا، خمسه نظامی، ظفرنامه شرف‌الدین علی یزدی، نگارگری دایره‌شکل منظره پیر و جوان در یک مرقع، دو شتر در حال جنگ با خادمان و ...»

در نهایت کمال الدین بهزاد در سال 942 قمری درحالی که به شاه طهماسب خدمت می‌کرد، از دنیا رفت و در شهر تبریز به خاک سپرده شد.

کتاب صوتی کمال الدین بهزاد به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

اگر به ادب، فرهنگ و تاریخ کشورمان علاقه‌مند هستید و می‌خواهید سرنوشت بزرگان و هنرمندان ایرانی را بدانید، مطالعه‌ی کتاب‌های مجموعه فرزانگان به شما پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب صوتی کمال الدین بهزاد می‌شنویم:

غلام میرزا حیدر آن سوی دیوار، با نی آهنگ غمگینی می‌زد. روز جمعه بود؛ میرک برای نماز و کار به مصلا رفته بود. کسی در زد، کمال الدین در را باز کرد. مردی رنگ پریده پشت در ایستاده بود. جامی او و میرک را خواسته بود. کمال الدین خود را به تاخت به مصلا رساند؛ میرک از روی داربست پایین آمد و هردو به سمت خانه جامی تاختند. جامی در بستر خوابیده بود؛ چشم‌هایش بسته بود. چهره‌ی رنگ پریده‌اش مثل همیشه آرام بود. امیرعلی شیر بالای سرش ایستاده بود، چهره امیر مثل همیشه جدی بود.

هیچکس حرفی نمی‌زد؛ جامی چشمانش را باز کرد و مردمی را که دور و برش جمع شده بودند، نگاه کرد. چند نفر به آرامی نگاه می‌کردند. جامی دستش را بالا آورد و روی دست کمال الدین گذاشت و آهسته خواند: دریغا که بی ما بسی روزگار بروید گل و بشکفد نوبهار، بسی تیر و دی ماه و اردیبهشت بیاید که ما خاک باشیم و خشت.