کتاب صوتی پرنده می‌میرد، پرواز می‌ماند

کتاب صوتی پرنده می‌میرد، پرواز می‌ماند نوشته مسیحا برزگر، اثری معنوی و عرفانی برای انسان‌های امروزی است که به دنبال حیاتی تازه هستند و می‌خواهند خود را از قید و بندهای دنیوی رها کنند.

عشق، شیرین است و زمانی که انسانی به آن مبتلا می‌شود، شهد و شیرینی آن از عمقِ وجودش سرچشمه می‌گیرد. زمانی که انسانی عشق خالص را تجربه می‌کند، بهترین حس دنیا را تجربه کرده است. در رابطه‌‌های عاشقانه‌ی معمولی، که کوتاه مدت هستند، شیرینی می‌آید و می‌رود، و زمانی که شیرینی می‌رود، تلخی جایگزین آن می‌شود.

رابطه‌ی عاشقانه، هم شیرین و هم تلخ است. باید سرتاسر وجود انسان را عشق فرا بگیرد تا حال خوبی که در بعضی رابطه‌ها موقت است به مقام دائمی برسد. با این کار، عشق تبدیل به حال، حالت، فطرت و سرنوشت تو می‌شود.

شنیدن کتاب صوتی پرنده می‌میرد، پرواز می‌ماند به چه کسانی پیسنهاد می‌شود:

شنیدن این کتاب صوتی به هر شخصی که دغدغه و نگرانی‌های بسیاری در زندگی دارد و در پی راهی برای رهایی و آسودگی است، به شدت پیشنهاد می‌شود. در این کتاب صوتی با فردی معنوی آشنا می‌شوید که به دنبال آزادی و رها شدن از قید و بندهای دنیوی است.

با مسیحا برزگر بیشتر آشنا شویم:

مسیحا برزگر نویسنده معنوی‌گرا، شاعر و مترجم در سال 1340 چشم به جهان گشود. او از جمله پرکارترین نویسندگان در ایران به شمار می‌آید. برزگر دیدگاهی وسیع به عشق، زندگی و هدیه‌های الهی دارد و به ساده‌زیستی به شدت علاقه‌مند است. برزگر انسانی آرام و درون‌گرا است و به هیچ‌عنوان خودش را با هیاهو و جنجال درگیر نمی‌کند. کتاب و نوشتن و جایی برای خلوت کردن همه آن چیزی است که از زندگی می‌خواهد. از شاعران و نویسندگان کهن به عطار، مولانا، محمود شبستری، فخرالدین عراقی، حلاج و ابن عربی علاقه بسیاری دارد. از جمله آثار او می‌توان به اشراق‌ها، در ستایش زندگی، قمار عاشقانه، زندگی را به رقص آور، وحدت عارفانه، فهم عاشقانه هستی، دل آگاهی، رهیافتی معنوی به کاهش وزن و رقص زندگی اشاره کرد.

در قسمتی از کتاب صوتی پرنده می‌میرد، پرواز می‌ماند می‌شنویم:

انسان‌نما موجودی است کاملاً شبیه انسان، اما فلج و ناتوان. انسان هرگز مجال نیافته است تا در کلیت خود بشکفد. انسان همواره به‌طور نیمه زندگی کرده است. بنابراین، همواره در رنج و عذاب زیسته است. انسان، هنوز بودن و حضور خویش را در هستی جشن نگرفته است. تنها، انسانِ تمام‌عیار است که می‌تواند حضورِ خویش در ضیافتِ هستی و زندگی را جشن بگیرد. یک درخت، در تمامیت و کمال خویش می‌‌تواند گُل بدهد و به‌بار بنشیند. انسان، درختی است که هنوز شکوفه نکرده است. انسان، گذشته‌ای بسیار تاریک و غمبار داشته است. گذشته‌ی انسان، شب تاریک روح او بوده است.