کتاب صوتی قصه‌های تیر: مثل‌ها و قصه‌هایشان

در کتاب صوتی قصه‌های تیر: مثل‌ها و قصه‌هایشان نوشته مصطفی رحماندوست، 31 داستان ویژه‌ی ماه تیر روایت می‌شود که کودکان هر شب می‌توانند به یکی از این قصه‌ها گوش فرا دهند.

ضرب‌المثل یا زبانزد در ادبیات ما جایگاه بخصوصی دارند. هر مثلی به خودی خود تاریخ فشرده‌ای است که مردم امروزه را به ریشه‌های فرهنگی گذشته‌ی کشورمان پیوند می‌زند. مثل‌ها بسیار ارزشمندند، زیرا عمری به درازای عمر انسان دارند. آن‌ها گونه‌ای از بیان هستند که تاریخچه و داستانی پندآموز درون خود پنهان کرده‌اند.

مجموعه "مثل‌ها و قصه‌هایشان" به 12 ماه‌ سال بخش‌بندی شده و هر داستان آن، شامل مثلی ایرانی است و در دل هر داستان یکی، دو ضرب‌المثل گنجانده شده‌ و بچه‌ها را با ضرب‌المثل‌های ایرانی آشنا می‌کند.

همه‌ی داستان‌های این اثر، در گنجینه‌ی درخشان و مهم فرهنگ مردم ایران ریشه دارد. اصل داستان‌ها توسط نویسنده به نگارش درنیامده است. بلکه او روایت‌گر داستان‌هایی است که ضرب‌المثلی را پدید آورده‌اند. پرداختن به این قصه‌ها، به تقویت هویت ایرانی فرزندانمان کمک می‌کند و میان زندگی امروز آن‌ها و ریشه‌های دیروزشان پلی عاطفی برقرار می‌کند، تا ریشه‌های دیرپای فرهنگ این دیار در یاد آن‌ها همواره تازه بماند. این کتاب برای بزرگ‌ترها منبع قصه‌گویی و برای کودکان و نوجوانان مجموعه قصه‌ای شیرین، دل‌نشین و ایرانی است.

مصطفی رحماندوست، نویسنده برجسته ایرانی در حوزه ادبیات کودک و نوجوان، در سال 1329 متولد شد. او مشهور به شاعر صد دانه یاقوت است که یکی از درخشان‌ترین و برجسته‌ترین اشعار اوست که در دوره تحصیلات ابتدایی و در درس زبان فارسی آموزش داده می‌شود. او دارای مدرک کارشناسی از دانشگاه تهران در رشته‌ی زبان و ادبیات فارسی است. از دیگر آثار او عبارت‌اند از: فرهنگ آسان، فرهنگ ضرب‌المثل‌ها، ترانه‌های نوازش و مجموعه شعرهای قصه پنج انگشت و بازی با انگشت‌ها.

در قسمتی از کتاب صوتی قصه‌های تیر: مثل‌ها و قصه‌هایشان می‌شنویم:

یکی بود، یکی نبود. تاجری بود که همسر هنرمندی داشت. البته همسر او نه شاعر بود، نه نقاش و نه موسیقی‌دان. همسر او آشپز ماهری بود. آش‌هایی که همسر او می‌پخت، نظیر نداشت. همه‌ی خویشان و آشنایان مرد، آرزو داشتند که یک روز به خانه‌ی او دعوت شوند و آشی را که همسرش پخته، بخورند.

کم کم خبر هنرمندی همسر بازرگان در تمام شهر پیچید و تعریف آش‌های خوشمزه‌ی او دهان همه را آب انداخت. دیگران سعی می‌کردند با تاجر دوست شوند. بازرگان‌ها سعی می‌کردند با تاجر معامله کنند. قوم و خویش‌ها سعی می‌کردند به او محبت کنند تا شاید روزی مرد بازرگان آن‌ها را به خانه‌اش دعوت کند و از آشی که همسرش می‌پزد، بخورند.

بازرگان شاگردی داشت که چند سال بود با او کار می‌کرد. شاگرد او هم قصه‌ی هنرمندی همسر استاد کارش را شنیده بود، اما با این که آدم فقیری بود، طبع بلندی داشت و هرگز به این فکر نیفتاده بود که هر طور شده یک وعده غذا به خانه‌ی صاحب کارش برود و از آشی که همسرش می‌پزد بخورد. با این که بازرگان چند بار او را به خاطر انجام کارهایش به خانه دعوت کرده بود، شاگردش بهانه آورده بود و به خانه‌ی او نرفته بود.

یک روز صبح، شاگرد تاجر مثل همیشه از خواب بیدار شد. با این که آن روز دندانش درد می‌کرد، از خانه بیرون رفت، در مغازه را باز کرد و جلو مغازه را آب و جارو کرد و چای را دم کرد و منتظر ماند تا بازرگان به مغازه بیاید و کسب و کار روزانه را شروع کند. اما هر چه انتظار کشید، از صاحب کارش خبری نشد که نشد.