نمایش نامهی زیبایی هستش و نمره خوبی هم دادم اما اگر بخوام واقعا از لحاظ نمایش نامه خوانی نقد کنم، به نظرم تنها کسی که هم صدای خوبی داشت هم احساس و خوب منتقل میکرد بازیگر نقش «دیان» بود، به عنوان مثال نقش ریچارد و مادر الینا صدای خوبی داشتن ولی احساس خوب منتقل نمیشد، بقیه هم متاسفانه صدا هم به نقش نمیخورد
امانوئل اشمیت تقریباً در هر قسمت از نمایشنامه اش انسان را سورپرایز میکند. ترجمه خانم شهلا حائری همیشه عالی است. خوانندگان متن خیلی خوب نبودند ولی روی هم رفته از کتاب بسیار لذت بردم و بسیار آموختم. از کتابراه عزیز خیلی ممنونم
نوشتههای اشمیت همیشه علاوه بر هیجان و سوپرایز پر از نکاتی هست برای زندگی و خودسازی که اگر واقعا با نگاهی به درون خود آشنا باشی مثل گنج میمونه. عالی بود و واقعا لذت بردم
من همیشه نمایشنامههای اریک امانوئل اشمیت رو دوست داشتم، انگار حرفای دل منو میزنه، این داستان هم در مورد غرور و بیان تمردن احساس در زمان مناسب خودش و تأثیرات ویرانگری که برآدم میذاره
نمایشنامه مانند همیشه عالی بود.
در مورد روایت داستان:
مادر دیان صدای جوانتری از وی داشت که جالب نبود
با توجه به داشتن چند گوینده انتظار بالاتری از روایت بود