کتاب صوتی نرگس‌ها

کتاب صوتی نرگس‌ها نوشته راضیه تجار، دربردارنده‌ی 10 داستان کوتاه است که با نگاهی ظریف به روایت رویدادهای زندگی می‌پردازد.

عناوین داستان‌ها عبارتند از: تصویرهای شکسته، نرگس‌ها، هفت بند، بیست و چهار ساعت، از ستاره تا ستارگان، نگهداری لاله در باد سخت است، طلوع، باغ اما ویران، مرغ دریایی، ماه.

راضیه تجار، در سال 1326 در تهران به دنیا آمد، وی در بیشتر داستان‌هایش با نثری شاعرانه و احساسی به نقش زنان در مسائل مربوط به جبهه و جنگ می‌پردازد. تجار دارای مدرک کارشناسی روانشناسی است و از بنیان‌گذاران انجمن قلم و دبیر انجمن آن، عضو شورای کارگاه رمان، مسئول صفحه ادب و هنر روزنامه جام جم و همکاری 17 ساله با این روزنامه، عضو شورای کارگاه رمان، همکاری با پیک قصه نویسی، مدرس و داور داستان‌نویسی در آموزش و پرورش، عضو هیات علمی بنیاد پروین اعتصامی، عضو شورای فیلم نامه نویسی و ادبیات در بنیاد فارابی، دبیر تحریریه فصلنامه قصه، عضو شورای داستان‌نویسی بنیاد دفاع مقدس، عضو شورای داستان‌نویسی بنیاد شهید، عضو شورای داستان‌نویسی بنیاد جانبازان انقلاب اسلامی، داستان‌نویس داستان‌های رئالیستی برای مجله زن روز به مدت نه سال، داستان‌نویس روزنامه حوادث با نام مریم مهاجر.

از جمله آثار تجار عبارت‌اند از: کوچه اقاقیا، از خاک تا افلاک، نرگس‌ها، شعله و شب، گمان مبر که شعله بمیرد، زن شیشه‌ای، هفت بند بندهای روشنایی، سفر به ریشه‌ها، زندگینامه داستانی شهید بابایی، سنگ صبور، ستاره من، برگزیده ادبیات معاصر، جایی که آسمانش آینه کاریست، فانوسی بیفروز، زندگینامه داستانی شهید شیرودی، مجموعه داستان آرام شب بخیر و جای خالی آفتابگردان.

در قسمتی از کتاب صوتی نرگس‌ها می‌شنویم:

بر لبه‌ی بام ایستاده‌ام. پیچک‌ها فواره‌وار بالا آمده‌اند و عطری گس و رخوت‌آور از این فواره‌های گردان به اطراف پاشیده می‌شود. روی پیراهنم دو شاه‌توت سرخ گلدوزی شده و پروانه‌ای که، گیج و حیرت‌زده، بال بر هم می‌کوبد و نمی‌داند که از کدامین سو برود.

کفش‌هایم آن پایین است. هیچ‌کس نیست که کمکم کند تا راه‌ِ آمده را برگردم. تاکستان، مثل یک سبو، مست‌ِ مست، زیر نور بهار لمیده و من به تبلوری فکر می‌کنم که شاخه‌های نازک تاک‌ها در خود دارند.

پله‌های پشت‌بام کاهگلی است. پله‌ها فرو ریخته‌اند، حتی یکی دو تا از آن‌ها نیست؛ مثل کابوسی که شب‌هایم را سیاه می‌کند؛ اما من، با همۀ ترسی که از افتادن دارم، این پله‌ها را آمده‌ام؛ به این امید که غروب را ببینم؛ غروبی که در بغل سبز بهار و روی شاخه‌های همیشه مستِ تاکستان اتفاق می‌افتد؛ شاخه‌هایی که از رنجی پنهانی در هق‌هقی خفیف می‌لرزند...

بر لبه‌ی بام ایستاده‌ام که می‌آیی.