کتاب صوتی همسایه‌ها

کتاب صوتی همسایه‌ها اثر هانس کریستین آندرسن از مجموعه دختر کبریت فروش، روایتی زیبا از دوستی‌هاست. برای هر فردی دل‌نشین است که هر روز چهره‌های مهربانی در همسایگی خود ببینید و دوستانش به سراغش بیایند.

هانس کریستین آندرسن (Hans Christian Andersen)، نویسنده، شاعر، نمایشنامه‌نویس معروف اهل دانمارک است و او را پدر افسانه‌های نو نیز می‌نامند. او حدود 220 داستان تخیلی نوشته و داستان‌هایش به 150 زبان ترجمه شده‌ و هم‌چنان میلیون‌ها نسخه از آن‌ها در سراسر جهان چاپ می‌شود.

داستان‌های هانس کریستین آندرسن به عنوان داستان‌های پریان معروف است که در فضایی خیال‌انگیز و گاه فانتزی، درون‌مایه‌هایی اخلاقی را شرح می‌دهد، هرچند برخی از داستان‌های وی رویکردی اجتماعی و واقع‌گرایانه نیز دارند.

شناخته‌ترین اثر او «دخترک کبریت فروش» است که داستان آخرین روز زندگی دخترک کبریت فروش دوره‌گردی را بیان می‌کند. او این داستان را براساس واقعیتی تلخ و با لحنی تأثیرگذار و رویکردی افشاگرانه و انتقادی می‌نویسد و با بیانی غیرمستقیم و داستانی، پرده از بیدادگری اقتصادی و اجتماعی جامعه طبقاتی اروپای آن روز برمی‌دارد.

دیگر آثار او عبارت‌اند از: پری دریایی کوچولو، پری جنگلی، بندانگشتی، جوجه اردک زشت، زندگی من، ملکه برفی و لباس جدید امپراتور و... .

در قسمتی از کتاب صوتی همسایه‌ها می‌شنویم:

در برکه مرغابى‌ها چنان شور و آشوبى به پا بود که خیال مى‌کردى حادثه بزرگى دارد اتفاق مى‌افتد. اما، خبرى نبود؛ کارِ مرغابى‌ها حساب و کتابى ندارد، هیچ وقت نمى‌دانى که بعد چه خواهند کرد. در حالى که تمام مرغابى‌ها داشتند به آرامى شنا مى‌کردند یا رو سرشان در آب ایستاده بودند کلکى که مرغابى‌ها خوب بلدند سوار کنند یک مرتبه، همه در یک آن به طرف خشکى شنا کردند و پا گذاشتند به فرار. در گل و لاىِ کناره برکه جاىِ پایشان را مى‌دیدى. لحظه‌اى پیش که برکه عین آیینه بود، عکسِ تمام درخت‌ها و بُته‌هاى دوروبر برکه را مى‌توانستى در آب ببینى و در حاشیه، سه‌گوشىِ کنارِ شیروانىِ کلبه‌اى قدیمى بود با آشیانه پرستویى در زیر پیشامدگى لبِ بام، اما از همه این‌ها نمایان‌تر بته گُل سرخى بود که شاخه‌هایش رو آب آویخته بود. به تابلو نقاشى مى‌مانست، اما، البته به صورت وارونه. بارى، در یک آن همه چیز جنبید و تمام رنگ‌ها درهم آمیخت و عکسِ رو آب ناپدید شد. دو پَر مرغابى که از مرغابىِ نرِ گریزپا افتاده بود، بر سطح آب حرکت کرد؛ و چرخى زد به طرف دیگر، پنداشتى باد مى‌وزید، اما نمى‌وزید، این بود که پرها از حرکت بازماندند و برکه دوباره مثل آیینه شد.