کتاب صوتی جنگ پا برهنه

کتاب صوتی جنگ پا برهنه به روایت خاطرات رحیم مخدومی از مقاطع مختلف جنگ و از جمله عملیات‌های والفجر 8 و کربلای 5 می‌پردازد. تمرکز این کتاب بر شخصیت‌های حاضر در جبهه بوده است، ضمن آنکه نگاهی هم به حوادث و رویدادهای جنگ دارد.

از ابتکارات زیبای کتاب آن است که هر خاطره با آیه‌ای از قرآن آغاز می‌شود؛ آیه‌ای به عنوان مقدمه که با خاطره همبستگی معنایی داشته و به نوعی ریشه‌های جنگ پابرهنه را مشخص می‌کند. این کتاب شامل 24 خاطره با نثری روان و دلنشین است که سعی می‌کند تنها به دود و آتش و بوی باروت بسنده نکرده و نقبی به لایه‌های زیرین جنگ و شخصیت رزمندگان نیز بزند. مخدومی در این کتاب سعی دارد از زاویه‌ای به جنگ نگاه کند تا این ستاره‌های گمنام و پابرهنه در آسمان دفاع مقدس رصد شوند. 

از شخصیت‌های محوری این کتاب می‌توان به عبدالرحیم جمشیدی، مهاجر افغانی اشاره کرد که برای کار به ایران آمده بوده، اما با مشاهده حوادث رخ داده ایران بر اثر جنگ تحمیلی از ادامه کار دست می‌کشد و راهی جبهه می‌شود و پس از هر بار مجروحیت، بدون هیچ ملاقات کننده‌ای در بیمارستان بستری شده و دوباره به جبهه باز می‌گردد. سرانجام سال آخر جنگ، جمشیدی شیمیایی می‌شود و به شهادت می‌رسد.

در قسمتی از کتاب صوتی جنگ پا برهنه می‌شنویم:

اینجا عقبه گردان است. حمام محور در اینجاست. هر روز ماشین غذا تعدادی از بچه‌ها را جهت استحمام به اینجا می‌آورد. در ضمن گروهان‌های ذخیره هم در اینجا استراحت می‌کنند. می‌گویند گروه‌هایی از شهروندان تهرانی جهت بازدید به جبهه‌ها آمده اند، و یک گروه امروز به اینجا خواهد آمد. می‌گویند عده‌ای آشپز نیز آمده‌اند تا برای رزمندگان یک وعده غذای نذری بپزند. امروز کامیون حامل اجناس هم آمده بود. کامیون پر بود از کمک‌های نمازگزاران مسجد رحمتیه تهران. موسی‌پور برای گردان آبلیمو و شال مشکی آورده بود. محرم امسال درون دل‌های بچه‌ها برگزار می‌شود چون که اجتماع در پشت خط مقدم مسئله آفرین است. آقا سید و آقا مصطفی هنوز به دنبال رسیدگی به سر و وضع ماشین‌ها و امکانات گردان‌اند. آمبولانس محور هنوز مسئله دارد. چند نفر می‌آیند و می‌گویند: «آمدند!» بچه‌ها جهت استقبال، از سوله بیرون می‌ریزند.

تدارکاتی‌ها شربت درست کرده‌اند. سقف سفید اتوبوس از بالای خاکریزهای مقر نمایان می‌شود. اتوبوس آرام آرام می‌خزد. از حد فاصل میان دو خاکریز که در ورودی نام دارد می‌گذرد و وارد مقر می‌شود. چهره غبارآلود اتوبوس، پارچه نوشته‌ای را به همه نشان می‌دهد: کاروان زیارتی جبهه‌های نور علیه ظلمت؛ کارگران کارخانجات چیت ری. برق شادی در چشمان همه جوانه می‌زند. چرا که پا برهنه‌ها دارند می‌آیند. و در میان این پابرهنه‌ها هر کس آشنایی دارد و آشنای من در کارخانه چیت ری، «مشد علی» است، پدر مرتضی. یعنی نزدیک‌ترین دوست من. مرتضی مرد جبهه است. بدنی زخم و زار دارد و یک انگشتش را هم ترکش برده. آخرین باری که می‌خواستم بیایم، مشد علی می‌گفت: «پسر کوچکم نیز مجروح شده و رگ اعصاب دستش قطع شده.» مشد علی همسرش را سال گذشته بر اثر زخم معده و بیماری قلبی از دست داد.