کتاب صوتی بتهوون

کتاب صوتی بتهوون، اثر اِن راکلین به روایت سرگذشت داستان‌گونه موسیقی‌دان بزرگ و نابغه آلمانی لودویگ وان بتهوون می‌پردازد.

لودویگ فان بتهوون (Ludwig van Beethoven) یکی از موسیقی‌دانان و آهنگسازان برجسته‌ی آلمانی بود که بیشتر زندگی خود را در وین سپری کرد. او یکی از تأثیرگذارترین شخصیت‌های موسیقی در دوران کلاسیک و رمانتیک بود. بتهوون، به‌عنوان موسیقی‌دان، همیشه مورد ستایش قرار گرفته و آوازهٔ او موسیقی‌دانان، آهنگ‌سازان، نوازندگان، و شنوندگانش را در تمام دوران تحت تأثیر عمیق قرار داده‌ است.

بتهوون در 30 سالگی 16 سونات پیانو و 13 واریاسیون برای پیانو نوشته بود، ولی به این دو فُرمِ موسیقی، با شهامتِ بسیار یک فُرم سوم اضافه کرد؛ او فُرم اسکرتسو را ابداع و جایگزین منوئه‌ی قدیم کرد. شماری از آثار بتهوون، که در زمانی کوتاه و به فاصله نُه سال به وجود آمده‌ است، از لحاظ عظمت و ژرفا فراتر از آثار هر هنرمند دیگری در جهان است؛ آن‌ چنان‌ که هرگز نتوانسته‌اند در زمانی به این کوتاهی، آثاری به این عظمت بیافرینند. از میان آثار شناخته‌ شده‌ی او می‌توان از سمفونی سوم (حماسه)، سمفونی پنجم، سمفونی ششم (چوپانی)، سمفونی نهم (کورال)، سونات پیانوی پاتتیک، سونات مهتاب، سونات پیانوی هامرکلاویِر، اپرای فیدِلیو و میسا سولِمنیس نام برد. بتهوون برای هر سمفونی سال‌ها وقت صرف می‌کرد. سمفونی نهم او به‌ تنهایی تا زمان تکمیل شدن، ده سال وقت گرفت؛ برای همین است که حدود چهل سمفونی از موتسارت و فقط نُه سمفونی از بتهوون مانده‌ است.

در قسمتی از کتاب صوتی بتهوون می‌شنویم:

لودویگ فان بتهوون به همراه پدر و مادرش و دوتا برادراش تو خونه‌ی مردی نونوا زندگی می‌کردند. اسم دوتا برادر لودویگ کسپر و نیکُلا بود. خونه‌ی اون‌ها پلاک 934 توی محله‌ی ریْنْگَسْ (Rheingasse) تو شهر بن آلمان بود.

سال 1774 بود و لودویگ با برادرهاش به مدرسه می‌رفت؛ اون یک پسرِ کثیف با موهای نامرتب و شلخته بود؛ اصلا از درس خوشش نمی‌ومد ولی تونسته بود که زبان فرانسوی، ایتالیایی و یونانی رو یاد بگیره. لودویگ نمره‌هاش توی درسایِ مدرسه خوب نبود. مثلا توی ریاضی، زمانی که می‌خواست چندتا عدد رو تقسیم بکنه، باید چندبار توی کاغذ اون‌ رو می‌نوشت تا به جواب آخر برسه.

از اون طرف کسپر و نیکولا تویِ درس‌های مدرسه خیلی خوب بودند ولی وقتی نوبت به موسیقی می‌رسید هیچ کدومشون به پایِ لودویگ نمی‌رسیدند. لودویگ خیلی کوچولو بود، در حدی که وقتی می‌خواست پشتِ پیانو بشینه، دستاش نمی‌رسید و مجبور بود روی نیمکتی بشینه تا قدش برسه و پیانو بزنه، اون حتی تلاش می‌کرد نواختن ویلن رو هم یاد بگیره.