کتاب صوتی زن زیادی

کتاب صوتی زن زیادی نوشته جلال آل احمد، دربردانده‌ی 9 داستان کوتاه در مورد زنان و دردهای اجتماعی آن‌هاست و صدای زنان در اجتماع نابرابر و مردسالار ایران را به تصویر می‌کشد، نابرابری­‌هایی که حتی زن را از حقوق اولیه‌­ی خود محروم کرده و آن را در سلطه­‌ی فرهنگی و سنتی جامعه قرار می‌دهد.

زن زیادی یکی از مهم‌ترین آثار جلال آل احمد است که دیدگاه او را درباره خرافات و سنت‌های غلط و همین‌طور زنان در جامعه سنتی مشخص کرده است. او در این کتاب دست به انتقاد این سنت‌ها و همین‌طور افکار و اعمال زن‌های سنتی می‌زند.

وضع زن در خانواده و اجتماع، بهترین نمودار گسیختگی اجتماع و تنش و کشاکش درونی فرهنگی است که از همان دوران مشروطیت تناقض‌های دردناک و بحرانی آن آشکار شده بود. در این جامعه، تمام نابسامانی‌ها در وجود زن تبلور یافت.

زبان این مجموعه و این داستان، طنز با ادبیاتی مختص به زمان‌های قدیم است. همان موقع‌ها که زن‌ها دور هم جمع می‌شدند و مراسم سمنو پزان می‌گرفتند و در حاشیه‌ی مراسم، نقشه‌ی چیز خور کردن هووهایشان را می‌کشیدند، عمه قزی‌ها هم نسخه‌‌های علمی‌شان را برای درمان نازایی زن‌ها می‌پیچیدند و دخترها را صدا می‌زدند که کنار دیگ بیایند و بخت خود را آرزو کنند.

جلال آل‌ احمد (Jalal Al-e-Ahmad) در سال 1302 در محله‌ای در تهران و در خانواده­‌ای مذهبی به دنیا آمد. پدرش روحانی بود و تلاش بسیاری کرد تا جلال را جانشین خود کند ولی موفق به این کار نشد.

وی نویسنده شاخص قرن حاضر، نقش موثری در پیش‌برد ادبیات معاصر ایفا کرد و با ایجاد تشکل‌های ادبی و صنفی، از جمله کانون نویسندگان ایران و تالیف و ترجمه کتاب‌های ارزنده متعددی توانست جهش بی‌سابقه‌ای در نثر فارسی ایجاد کند. یکی از مقوله‌های اجتماعی که در داستان جلال زیاد به چشم می‌خورد بیچارگی‌ها، محرومیت‌ها و نداشتن آزادی زن در خانواده و اجتماع است.

از جمله آثار او می‌توان به «مدیر مدرسه»، «پنج داستان»، «دید و بازدید»، «سرگذشت کندوها»، «چهل طوطی»، «سه تار»، «نفرین زمین» و در زمینه‌­ی ترجمه می‌توان به «بیگانه»، «قمارباز»، «مائده‌های زمینی» و... اشاره کرد.

در قسمتی از کتاب صوتی زن زیادی می‌شنویم:

«من دیگر چطور می‌توانستم توی خانه پدرم بمانم؟ اصلاً دیگر توی آن خانه که بودم، انگار دیوارهایش را روی قلبم گذاشته‌اند. همین پریروز این اتفاق افتاد؛ ولی من مگر توانستم این دوشنبه یک دقیقه در خانه پدری سر کنم؟ خیال می‌کنید اصلا خواب به چشم‌هایم آمد؟ ابداً.

تا صبح هی توی رخت‌ خوابم غلت زدم و هی فکر کردم. انگار نه انگار که رخت‌ خواب همیشگی‌ام بود. نه! درست مثل قبر بود. جان به سر برده بودم. تا صبح هی تویش جان کندم و هی فکر کردم. هزار خیال بد از کله‌ام گذشت.»