روزمرگیها که آینه احساسات ما، خواب هایمان، ترسهایمان و حقیقت درونی ماست. انسان چیست؟ مگر از دل همین روزمرگیها دنیای ما ساخته نمیشود! کارور به سادگی از خودمان مینویسد. اندیشیدن به پایان و مرگ، همان مرزی است که راوی داستان میگوید با اندیشیدن به مرگ از آن عبور کرده است. جالب بود که چقدر صدای اجراکننده به راوی داستان میخورد!
ترجمه جالبی نداشت و دیالوگها بی مزه وابکی بود واژه تکراری و ازاردهنده میگویم و می گوید متن را خراب کرده بود. من که صدای استاد را دنبال میکنم انتظار نداشتم چنین داستان بی مزهای را تعریف کند.
ریومند کارور داستان نویسی کوتاه رو دوباره در آمریکا زنده کرد. هرکس به داستان نویسی بخصوص داستان کوتاه علاقه داره کارور حرفهای زیادی برای گفتن بهش داره.