اوج داستان آخرش هست. جایی که تازه بی معنی بودن لحظههای داستان معنا پیدا میکنه و میگی داستان قشنگیه! اولش از لحن راوی که انگار دعوا داره و روزنامه وار میخونه خوشم نیومد ولی اواسط داستان میفهمی شخصیت اول خوددرگیری داره و با همه چیز و همه کس مشکل داره که البته بی علت نیست. باید تا آخر گوش داد تا فهمید ارزش شنیدن داره.