وقتی کتاب رو میخونی، برداشت اول اینه که نویسنده در بدگویی از کره شمالی زیاده روی میکنه و تا حد زیادی قضیه رو یکطرفه نگاه میکنه. شاید بواسطه دوستی بین ایران و کره شمالی باورش سخته وجود کشوری با این شرایط. اما وقتی کتاب نیم دانگ پیونگ یانگ رضا امیرخانی رو کنارش میگذاری... داستان برات متفاوت میشه.