روایت مردی است که فقط یک رشته نازک و درحال کنده شدن اورا از سیاهچال تاریک و ژرف ذهنش به روشنایی روزها متصل کرده است. مثل همان پنجره کوچک سلولش که شفق و فلق آسمان را از آن میدید. این مرد از زمانی در این سیاهچال تاریک سقوط کرد که برای مرگ مادرش گریه نکرد...