نظر مبینا کیانی برای کتاب نفرین صندلی

اول باید بگم که فضاسازیش خیلی شبیه سرزمینی در پشت آینه‌ها بود، داستان وقتی حس ترسناک بودن بده آدم رو مجاب به خوندن میکنه!! فقط واسم جالبه که توو همه اینجور داستانها اصرار عجیبی به وجود کتابخانه عظیمی هس.. درکل خوب بود