اول اینکه شخصیت تمی آزاردهنده بود که خوبی میکنه تا جایی که گیر کرده، درخواست غیرعادی بکنه. تو کامنتها چند نفر گفتن که کتاب قبلی نویسنده بهتره اون رو خوندم و واقعاً متفاوت و زیبا و این عجیب و غیرعادی بود. معمولاً کتابهای جنایی از زبون یه زن روایت میشه که به جزئیات اهمیت میده. این راوی مرد میانسال و نسبتاً خیلی گیج بود، که عملاً اینهمه سال فقط خودش رو توجیه کرده بود تا کمتر درد بکشه و مثلاً از بچه یا دیوونهش محافظت کنه. کل زمان تربیت بچه رو از دست دادی و خواهرت فقط «سرپناه» برای بدسرپرستها بوده، معلومه که چیزی نمیدونه از بچهداری. آخرش میخواستم به مگی موقع خروج تو خیابون ماشین بزنه، «دخترۀ باج عاطفی بگیر» که اشتباهاتش رو اون جوری قایم کنه. و مقصرها باید مجازات میشدن نه فرار کنن، این چیزی بهجز «پایان خوش»ه. ارول اون قاتل منحرف عوضی که پول کاترین رو گرفت که زندگیش خودش رو بسازه و تو قالب یه مرد محترم و نابغه میشناسنش.