عجب قلمی و عجب قریحه ای. از معدود کتاب هایی بود که من رو از نظر احساسی کاملا با داستان یکی می کرد و با خودش به هر سو می برد. سواد و نکته سنجی نویسنده از جملات کتاب سرازیر بود. روال داستان به شیوه ی رمان های کلاسیک بود. توصیفات زیادی داشت که از ویژگی های نثر همان موقع بود. شاید این همه وصف و توضیح در زمان حاضر به نظر بعضی خواننده ها اضافی بیاد ولی در زمان نگارش کتاب که رسانه تصویری آن چنان در دسترس نبود، از جهت تصویرسازی یا حتی سرگرمی کاملا به جا بود. داستان مخلوطی از احساسات قوی امید و یاس و عشق و غم و از همین قبیل احوال زندگی بود که به شکل پررنگی در جان خواننده اثر می کرد. از مهارت فوق العاده و خوش ذوقی راوی داستان هم که اصلا نمیشه به راحتی گذشت و روایت این کتاب را دوچندان جذاب می کرد.