نظر رضا ا-خ برای کتاب صوتی آدمخواران

«آدم خواران» ژان تولی روایتی تقریبا مستند از اتفاقی واقعی در اوتفای فرانسه سال ۱۸۷۰ است. آلن دو مونه، جوان اشراف زاده، در بازار روستا گرفتار یک شایعه بی پایه می شود و جمعیت او را زنده زنده می سوزاند و میخورند! (که البته گفته میشه شاید خورده شدنش اتفاق نیافتاده باشه؛ ولی در اصل جریان و هولناکی این اتفاق فرقی نمیکنه) تولی این ماجرا را به شکلی پرشتاب و سرد پیش می بره، بدون آنکه بخواهد خواننده را احساساتی کند یا صحنه ها را شاعرانه کند و دقیقاً همین لحن خشک است که کتاب را تاثیر گذار می کند. نکته اصلی کتاب برای من این بود که تولی خشونت را کار چند تا دیوانه نمی داند. او نشان می دهد چطور آدم های معمولی، هر کدام با سهمی کوچک یک سکوت، یک هم رنگی یا یک خنده در فاجعه شریک می شوند. سپس شایعه جای حقیقت را می گیرد و قانون فلج می شود و جماعت به جای دادگاه و قاضی می نشیند. تولی این زنجیره را قدم به قدم تعریف می کند و همین کتاب را ترسناک می کند و احتمالا بعضی نظرها که کتابو دوست نداشتن به همین خاطر بوده، نه خود خشونت، بلکه سادگی اتفاقی که راه را برای این هموار می کند. کتاب کوتاه است، حدود ۴ ساعت و در یک روز شنیده می شود. اما بعدش مدتی طول می کشد تا از ذهن بیرون برود. تنها نکته منفی و اذیت کننده این اثر برای من لحن، صدا و صدا سازی گوینده بود که اصلا دوست نداشتم.