خواندن نیچه تجربهای است که گاهی بیشتر از آنکه آرامت کند، ذهنت را به آشوب میکشد. در غروب بتها، او بیرحمانه به باورهایی حمله میکند که شاید سالها بدون پرسش پذیرفتهایم. چیزی که برای من جذاب بود، نه صرفاً مخالفتهای تند او، بلکه وادار کردن خواننده به شک کردن در بدیهیترین باورهایش است. البته همیشه نمیتوان با قضاوتهایش همراه شد، اما نمیتوان بهسادگی از کنار پرسشهایی که مطرح میکند گذشت.