این کتاب داستانی در موردعشق یک طرفه، تنهایی، مادری، هویت مهاجروفاصله میان ظاهر زندگی و احساسات پنهان است. داستان از نگاه دختری روایت میشود که در خانواده ای بنگالی در آمریکا بزرگ میشود. عنوان داستان نشاندهنده تضاد داخل داستان است، رابطه ای که برای فردی سرچشمه امید است، می تواند به منبعی از درد تبدیل شود. لاهیری نشان میدهد این دو تجربه لزوما از هم جدا نیستند. داستان از نگاه دختری روایت میشود، اما در مرکز عاطفی ان مادر قرار دارد و خواننده همزمان با دو مسئله رو به رو میشود، شخصیتها به سادگی به خوب و بد تقسیم نمی شوند. اما این کتاب به نظر من دارای ریتم ارامی است و داستان بیشتر بر روابط شخصی متمرکز شده و تحلیلی از جامعه مهاجران نشده. خلاصه که این داستان درباره یک عشق ناکام است. اما ارزش ان به خود ماجرای عاشقانه محدود نمی شود و نشان میدهد زندگی عاطفی افراد اغلب پیچیده تر از تصویری است که دیگران از انها دارند و اینکه انسانها نیاز به عشق، تعلق و دیده شدن دارند، شاید پس از خواندن این داستان به زندگی پنهان آدمهای نزدیک خود با درک بیشتری نگاه کنیم. از نشر ماه اوا و خانم هاشمی راوی خوب داستان سپاسگزارم.