گذشته از جذابیت کتاب که باعث شد نتونم زمین بذارمش از منظر یک روانشناس بالینی باید بگم هم لیلی و هم رایل هر دو پر از طرحواره بودند، طرخواره هایی که از کودکی با خودشون حمل میکردند و همین باعث شد هر دو در ارتباطشون خطا کنند رایل با وحشت از دست دادن عزیزان دست و پنجه نرم میکرد و آخرش رفتارهای ناشی از ترسش باعث شد واقعا لیلی رو از دست بده و لیلی با ناامنی که از کودکی داشت بازم جذب مردی شبیه پدرش شد به این میگن جذابیت طرحواره ای... و بعد همون ناامنی نذاشت که اطلس را کامل از زندگیش حذف کنه میشه و در آخر عشق طرحواره ای به ناکجا ختم میشه... غم انگیز بود... ساعتها میشه این رمان را تحلیل کرد چطور میگید این رمان از لحاظ روان شناسی ضعیفه!!!