به نظر من شفای زندگی کتاب ارزشمند و عمیقیه. هرچند بعضی روان شناس ها اون رو کتاب زرد می دونن، من تا حدودی با این دیدگاه مخالفم. درسته که مثبت اندیشی به تنهایی نمی تونه بیماری ها یا تمام مشکلات زندگی رو درمان کنه، اما به نظرم نباید ماهیت اصلی کتاب رو به همین موضوع محدود کرد. این کتاب به ما یاد می ده باورها و گفت وگوی درونی مون رو بشناسیم و تغییر بدیم؛ چون حرف هایی که هر روز به خودمون می زنیم، روی احساسات، رفتارها و انتخاب هامون تأثیر می ذارن. وقتی از درون تغییر می کنیم، می تونیم به تدریج کیفیت زندگی بیرونی مون رو هم بهتر کنیم. به نظرم، ارزش این کتاب در دعوت ما به خودشناسی، تغییر نگرش و ساختن رابطه ای سالم تر با خودمونه. گاهی پشت یک جمله ساده، دنیایی عمیق از آگاهی وجود داره که برای درک اون باید فراتر از کلمات رو ببینیم.