نظر نازنین السادات موسوی برای کتاب صوتی جاده شهر

این کتاب بیشتر از اینکه کتاب باشه، یه دفتر خاطرات بود، فرض کن که رفتی خونه دوستت، دفتر خاطرات دوره نوجوانیش رو برداشتی و داری بدون اجازه کارایی که کرده رو میخونی، همین؛ کتاب راحت‌خوان و روان بود ولی ری‌اکشن شخصیت‌ها جوری که باید نبود، انگار همه رو یه سلفون کشیده بودن و هیچ حسی توشون وجود نداشت، نه عصبانیتشون درست و حسابی بود، نه ناراحتی و نه دلخوریشون، جزو کتاب‌هایی نبود که من دوسش داشته باشم...