نظر عباس مجدمی برای کتاب صوتی آرامش

نسخهٔ صوتی کتاب آرامش آلن دوباتن، اگرچه از نظر فنی تمیز و بدون خطا است، اما از نظر تجربهٔ شنیداری چند ضعف مهم دارد که باعث می شود اثر به اندازهٔ متن اصلی تأثیرگذار نباشد. مهم ترین مسئله، یکنواختی لحن است؛ خوانش تقریباً بدون فراز و فرود انجام می شود و همین باعث می گردد بخش های احساسی و تأمل برانگیز کتاب، عمق لازم را پیدا نکنند. کتابی مثل آرامش نیازمند لحنی گرم تر، مکث های حساب شده و انتقال ظرافت های احساسی است، اما اجرای یکنواخت باعث می شود شنونده پس از چند دقیقه درگیر متن نشود و توجهش کاهش یابد. نکتهٔ دیگر، ریتم ثابت در طول خوانش است. برای کتابی فلسفی که مفاهیم را مرحله به مرحله باز می کند، تغییر ریتم و تأکید بر جملات کلیدی اهمیت زیادی دارد. نبود این تغییرات باعث می شود پیام های اصلی کتاب کمتر در ذهن بنشینند. در مجموع، اجرای کامبیز خلیلی برای مخاطبانی که به لحن آرام و خطی علاقه دارند مناسب است، اما برای شنوندگانی که انتظار انتقال احساس، عمق و تنوع صوتی دارند، این نسخه نمی تواند تجربهٔ کاملی از کتاب آرامش ارائه دهد. این نقد با هدف انتخاب بهتر نسخه های صوتی در آینده مطرح می شود و نه تخریب تلاش راوی.