نظر م شهریار برای کتاب دیوان کامل فروغ فرخزاد

نمی دونم چطور بگم، ولی یه چیزایی تو شعراش هست که آدمو میخواد به فکر ببره. مثل این که یه آدمی نشسته کنار پنجره، داره بارونو نگاه می کنه و یهو یه بغضی گلوشو می گیره، بی اینکه بدونه چرا. شعراش ساده ست ولی انگار یه تیکه از خودت رو توش می بینی، یه تنهایی که خودت هم نمی دونستی داری. حس می کنم اگه یه بار دیگه بخونمشون، بازم چیز جدیدی توش پیدا می کنم. خلاصه که دلم می خواد بقیه شو هم بخونم.