نظر لیلی جواهری برای کتاب صوتی جایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خوانند

به نظرم جایی که خرچنگ ها آواز می خوانند فقط داستان یک قتل نیست؛ داستان آدمی است که پیش از آنکه شناخته شود، قضاوت می شود. کیا در طول زندگی اش یاد می گیرد به طبیعت پناه ببرد، چون آدم ها بارها او را طرد کرده اند. کتاب به زیبایی نشان می دهد که گاهی تنهایی انتخاب ما نیست، بلکه نتیجه ی رفتار دیگران با ماست. با این حال، به نظرم شخصیت کیا گاهی بیش از حد آرمانی تصویر شده و بعضی اتفاقات داستان کمی قابل پیش بینی اند. پیام اصلی کتاب برای من این بود که قبل از قضاوت کردن آدم ها، باید داستان زندگی شان را بشنویم؛ چون همیشه پشت رفتارهای ماجراهای پنهانی وجود دارد که از آن ها خبر نداریم.