وقتی کتاب را شنیدم کلی برای لیلا، عقیق، دارا، داریوش اشک ریختم و این اصلاً ب معنای این نیست که کتاب را نپسندیدم یا برایم خوشایند نبود؛ بالعکس کاملن احساس کردم کتاب در روزهایی که می شنیدمش به بخشی از زندگی ام تبدیل شده و آدمهایش را از نزدیک می شناسم…نوع نوشتار و نثر خانم خلیلی فرد را همیشه دوست داشته ام و برایم خوشایند بوده ولی این کتاب خیلی حرفه ای بود و خوانش خانم سجادیه هم در این تاثیرگذاری نقشی بسزا داشت.