کتاب واقعا حالتی بود که مجذوب داستان میشدی و دوست داشتی زودتر برسی به جایی که نتیجه رو بفهمی داستان حالتی داشت که روایتگر این بود بعد هر سختی ی اسانی بعد هر شبی ی روشنایی فقط باید صبر پیشه کرد در مقابل اتفاق ها که در زندگی میفته و در ناامیدترین حالت هم بازم روزنه امید هست