اگر حرف های تکراری و مسخره و بدیهی رو از این کتاب حذف کنی ۲۰۰ صفحه هم نمیمونه، نویسنده انقد باهوش بوده که ایده به این جالبی خلق کنه و انگار بعدش داده یه بچه ۱۴ ساله تا کاملش کنه، درست جایی که فکر میکنی داره اوج داستان میشه با توصیفای عاشقانه ی تکراری و بی جا هیجان داستان رو میگیره، واقعا نمیدونم چرا انقدر معرف شده این کتاب. یه بخشی از مسابقه هم از کتاب بازی های عطش و یه بخشی هم از هری پاتر تقلید شده بود، اگر مثل من نمیتونین کتابی رو نیمه کاره رها کنین بدونین خوندن این کتاب که اتفاقا اولش خیلی هم جالب شروع میشه، مثل این میمونه که بخواید با یه چاقوی کند خودتونو قطع عضو کنین😫