نظر Ghost برای کتاب کلاغ سلطنتی

این کتاب با ظاهر کودکانه، اخلاق گرایی ساده ای دارد: خودت را بپذیر. اما نقد موشکافانه ضعف های آن را آشکار می کند. ساختار روایی خطی و پیش بینی پذیر است؛ کرافورد از ظاهرش ناراضی است، جادوگر پرهای طلایی به او می دهد، اسیر قصر می شود و در پایان به خانواده بازمی گردد. این مسیر نه از کشف درونی، بلکه از شکست بیرونی عبور می کند. شخصیت کرافورد تحول عمیقی ندارد. او منفعل است و به جای تصمیم و کنش، دیگری را مأمور تغییر خویش می کند. در پایان نیز به جای نقد نظام سلطنتی، جایگاه فرودست خود را می پذیرد. داستان نظم سلسله مراتبی را تأیید می کند و به قربانی می آموزد از جای خود خارج نشود. تصویرسازی های طلایی و هولوگرافیک چشم نوازند، اما همان زرق وبرق را تقویت می کنند که روایت ادعای نقدش را دارد. کودک در سطح بصری جذابیت طلا را تجربه می کند و پیام اخلاقی تضعیف می شود. شباهت آن با «ماهی رنگین کمانی» اصالت اثر را زیر سؤال می برد. در نهایت، «کلاغ سلطنتی» موعظه ای است در لباس فاخر؛ نه تجربه ای رهایی بخش. ارزش آن در پرسش هایی است که درباره خودش پیش می آورد.