انسان به هر دلیل وقتی به پوچی میرسد دیگر مغزش فرمانی جز بدی و جنایت نمیدهد و میتواند از هر حیوان وحشی، درنده خوتر شود، به راحتی قتل و قتلهایی انجام دهد و تازه احساس ارامش هم داشته باشد و تکرار باعث خواهد شد دیگر درکی از کار وحشتناکی که انجام داده نداشته باشد و البته هیچکاری چه خوب و چه بد بدون جزا و پاداش نخواهد بود و تاوان هر عملی در همین دنیا پس داده میشود. از راوی تشکر میکنم که طوری داستان را با حس واقعی تعریف کردند که ادم فکر میکرد خودشون شخصیت داستان هستند.