نظر آذرخش برای رمان بیگانه

کتاب جالبی بود، برداشتها متفاوته. در جایی کشیش به اعدامی میگه هنوز به زمین وابسته ای (یک همچین چیزی). همین کشیش جواب بده اگه زندگی در اون دنیا بسیار زیبا و شیرینه چطور در اطرافمون افرادی رو میبینیم که با وجود کهولت سن یا ثروت هنگفتی که دارن رضایت نمیدن دست از مال دنیا و مقامشون بشورن و اجازه ی پیشروی و پیشرفت به سایرین رو نمیدن؟! چطور برخی جنایتها و خیانتها میکنن و خیلی راحت با پول پاکش میکنن، یا برحسب مقامشون یا به هر ترفندی قسر در میرن و شب هم آسوده سر بر بالش میذارن؟! کدوم یک از این قبیل افراد اشکی از غم از چشم میچکن، اصلا غمی هم دارن؟! چرا مرگ یک بیچاره ای که از دنیا و زندگی جز بدبختی ندیده باید ناراحت کننده باشه؟! غیر از اینه که در دنیای دیگه ای صاحب بهترین زندگی میشه!!! چطور افرادی همچنان دنبال بیشترین و بهترینن؛ هر چی هم کسب میکنن و میچاپن و ذخیره میکنن باز طمعشون تموم نمیشه!؟ بشخصه کاملا با مورسو هم عقیده ام. بله زندگی زیباس و باید با کمترین ها هم خوشحال بود و مرگ رو پذیرفت؛ اما چطور بعضی با وجود سن بالا دست به هر کاری میزنن و هزینه ها میکنن که نمیرن؟! اگر باید مرگ رو پذیرفت پس گریستن برای چی؟ حالا اگر خاطرات خوشی بوده که با خنده ازشون یاد و خودمونو تسکین میدیم چرا با گریه؟! گریه کنیم که چی؟ چرا نیست که بیشتر عذاب بکشه! خیلی خوبه که آدم بتونه احساساتش رو کنترل کنه و دو رو و ریاکار نباشه. مورسوها به اعدام محکوم میشن چون صادق و رو راستن. سپاس.