نظر مژده برای کتاب صداهای دیگر

به نظرم نویسنده تلاش کرده بود داستان ترسناک وطنی بنویسه، حالا خیلی هم افتضاح نبود اما چندتا گاف داشت، یکی اینکه تو اختلال تجزیه هویت، شخصیت ساختگی نمیاد زل بزنه تو چشای آدم، بگه من توام، یا مثلاً برامون ایمیل بزنه و قرار قهوه بذاره، هرکاری لازم باشه خودش بهتر از ما انجام میده مکالمات با فروشنده و مسئول هتل و لیست قیمت ها هم خیلی خسته کننده بود از طرفی روح فرح که اینقدر بی اعصابه چرا از بابای استوار انتقام نگرفت؟ عبارت موکل رحمانی هم که مدام تکرار می شد (با توجه به ژانر مثلاً ترسناک کتاب) نکته بامزه ای بود