نظر هنری جود برای کتاب صوتی بوف کور

راستش رو بخوام، خوندن «بوف کور» اصلاً مثل بقیه کتاب ها نبود. قبل از اینکه شروع کنم، می دونستم که یه اثر سنگین و شاید کمی عجیب غریب باهاش روبرو هستم، اما وقتی تمومش کردم، واقعاً یه حس عجیبی داشتم؛ انگار یه سفر طولانی و سخت رو از سر گذرونده بودم. اول از همه باید بگم که این کتاب اصلاً برای وقت هایی که دنبال یه داستان سرگرم کننده یا یه ماجرای هیجان انگیز هستید، ساخته نشده. داستان خیلی تاریک، پراکنده و گاهی اوقات خیلی گیج کننده است. صادق هدایت با این کتاب انگار می خواد مستقیم بره سراغ اعماقِ ذهن آدم و اون بخش های تاریک و پنهانی که هیچ کس دوست نداره بهشون نگاه کنه. چیزی که من رو خیلی تحت تأثیر قرار داد، اون فضای تنهایی و بی پناهی بود که در کل کتاب حس می شه. شخصیت داستان انگار توی یه دنیای جداست، یه دنیایی که هیچ راه فراری از اون نداره. هدایت خیلی خوب تونسته اون حسِ پوچی و سردرگمی رو به ما منتقل کنه؛ طوری که آدم گاهی با خودش فکر می کنه: «واقعاً زندگی یعنی همین؟» شاید برای بعضی ها، ساختار کتاب و این که داستان یه روند مشخص و ساده نداره، آزاردهنده باشه. منم اولش یه کم گیج شدم، اما بعد فهمیدم که هدایت عمداً این کار رو کرده تا دقیقاً همون حسِ آشفتگی رو به خواننده بده. اون نمی خواد یه داستان تعریف کنه، می خواد یه وضعیت رو نشون بده. در کل، بوف کور برام یه تجربه متفاوت بود. کتابی نیست که بشه با لبخند خوند، اما اگه دوست دارید وارد دنیای روان انسان بشید و با سوالات سختِ زندگی روبرو بشید، حتماً باید امتحانش کنید. فقط یه توصیه دوستانه: برای خوندنش باید آمادگی روحی داشته باشید، چون واقعاً آدم رو به فکر فرو می بره.