نظر هنری جود برای کتاب دیوان پروین اعتصامی

راستش رو بخواید، همیشه شنیده بودم که پروین اعتصامی یکی از بزرگ ترین شاعر های زن ایران بوده، اما تا خودمم با دیوانش خلوت نکردم، واقعاً عمق کارش رو درک نکردم. حالا که کتابش رو خوندم، باید بگم واقعاً یه دنیای دیگه بود. اولین چیزی که توی شعراش به چشم من اومد، «احساس» بود. شعرهاش اصلاً از اون مدل های خشک و فقط برای نمایش دادنِ قلم استفاده نمی کنن؛ انگار پروین داره با آدم حرف می زنه. اون یه جوری از درد، رنج و مشکلات آدم ها می گه که آدم حس می کنه واقعاً درک شون می کنه. مخصوصاً وقتی از مسائل اجتماعی حرف می زنه، انگار داره یه نگاه انسانی و مهربون به تمام دنیا می اندازه. یه نکته دیگه که خیلی برام جالب بود، سبکِ ساده اما عمیقش بود. برخلاف خیلی از شاعرها که کلمات خیلی سخت و قلمبه سلمبه به کار می برن تا نشون بدن چقدر باسوادن، پروین یه جورایی می دونه چطور با کلماتِ ساده، یه مفهوم خیلی بزرگ رو برسونه. شعراش برات سنگین نیستن، ولی وقتی تموم می شن، یه فکری توی سرت باقی می ذارن. من واقعاً از بخش هایی که در مورد طبیعت و حیوانات حرف می زنه لذت بردم (که شاید به خاطر علاقه ی خودم به زیست شناسی باشه!). اون خیلی ظریف و دقیق، دنیای اطراف و موجودات رو توصیف می کنه، طوری که انگار یه نقاشی رو داری تماشا می کنی. در کل، اگه دنبال کتابی هستید که هم بهتون آرامش بده و هم از نظر فکری آدم رو به چالش بکشه و باهاش احساس نزدیکی کنید، دیوان پروین اعتصامی واقعاً ارزش خوندن داره. برای من که خیلی تأثیرگذار بود، اصلاً یه کتاب گذری نبود، بلکه کتابی بود که هر بار بازش می کنم، یه چیز جدید ازش یاد می گیرم.