نظر زهرا قادرپور برای کتاب صوتی جایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خوانند

اگر تعریف کنم و بعد نقد، تعریف رو نادیده میگیرید و اگر نقد کنم و بعد تعریف، نقد رو نادیده میگیرید. در هر حال امیدوارم منصفانه نظر داده باشم. کتاب رو دوست داشتم. بطور کلی باهاش زیست کردم؛ غمگین شدم؛ ذوق کردم و با ریتمش رقصیدم. شاعرانه و بکر بود. کمتر آلوده به نقاب های مدرنیته؛ طبیعی و وحشی؛ خودجوش و غریزه محور. توانایی بقای کیا شخصیت اصلی، شگفت آور بود! خود من اگر جای او بودم؛ احتمالا صد بار خودم رو توی مرداب غرق کرده بودم. لبریز از امید به زندگی بود. حتی وقتی که با قایق به دل دریای متلاطم زد؛ قصد خودکشی نداشت! میگفت برای تسکین دردم به دست و پنجه نرم کردن با چیزی نیاز دارم! این که تحت سخت ترین شرایط هم تسلیم نشد؛ خیلی الهام بخش بود. مورد دیگری که بشدت حسرت داشتنش رو میخورم؛ زیست کیا در طبیعت بود. تازه با کیا بود که فهمیدم زیست شناسی حلقه مفقوده علایق من هم هست. جامعه آشفته و پر از عقده حقارت آمریکا در اون دوران رو بخوبی به تصویر کشیده. نه؛ به زیست کشیده. با روایت دقیق و جذاب کتاب، ما هم این فضا رو زندگی کردیم. چقدر تعجب کردم از تبعیض شدید و عجیب و غریبی که بین سفیدپوستان و رنگین پوستان در جریان بود! از نگاه من خیلی عجیب و جای تأمل بود که چرا اینقدر این موضوع اهمیت داشته؟! به عنوان یه روانشناس دارم به این فکر میکنم که به قول کیا ما چیزی به اسم ژنتیک داریم که تمام گذشته رو همه جا با ما همراه میکنه. جامعه آمریکا هنوز هم پر از عقده حقارته. نفرت و شرم و زجر درونی زیادی لازمه تا یه رنگ پوست یا حتی فقیر یا پولدار بودن تا این حد حائز اهمیت بشه. درحالی که من تو تمام طول خوانش، یه تعجب زیرپوستی و صادقانه داشتم که دقیقا چرا چنین چیزی مهمه؟ علتش اینه که این حتی در گفتمان ماهم تعریف نشده