نظر Reza Lotfi برای کتاب صوتی بوف کور

به نظر من بوف کور بیشتر از اینکه یک داستان معمولی باشه، شبیه وارد شدن به ذهن آدمیه که کم کم مرز بین واقعیت و خیال رو از دست می ده. چیزی که بیشتر از همه توی کتاب توجهم رو جلب کرد، فضای سنگین و تنهایی راویه و اینکه تقریباً همه چیز از نگاه و ذهن خودش روایت می شه. بعضی جاها واقعاً نمی شه فهمید چیزی که اتفاق افتاده واقعیه یا فقط بخشی از خیال و ذهن آشفته اونه و همین باعث می شه موقع خوندن مدام دنبال ارتباط بین اتفاق ها و شخصیت ها بگردی. تصویرهایی مثل زن اثیری، پیرمرد و چشم هایی که راوی مدام بهشون برمی گرده هم به نظرم فقط بخشی از داستان نیستن و می شه برداشت های مختلفی ازشون داشت. چیزی که برای من جالب بود اینه که هدایت خیلی چیزها رو مستقیم توضیح نمی ده و خواننده رو مجبور می کنه خودش درباره اتفاق ها فکر کنه. البته فضای تاریک و بعضی قسمت های مبهم کتاب ممکنه برای همه جذاب نباشه و حتی گاهی خواندنش سخت بشه، ولی به نظرم همین ویژگی باعث شده بوف کور بعد از این همه سال هنوز قابل بحث و تفسیر باشه. برای من جذاب ترین بخش کتاب همین حس عجیبی بود که بعد از تمام شدنش هم کاملاً از بین نمی رفت و آدم هنوز درباره بعضی صحنه ها و معنی شون فکر می کرد.