گلستان و بوستان سعدی رو خوندم، اما نمیدونم چرا با شاهنامه ارتباط بیشتری برقرار کردم، مخصوصا این توازنی که توی اشعار و داستانه، تا جذب یه شخصیت میشی یه اتفاقی میوفته که میفهمی هیچکس بی عیب نیست، مخصوصا اینکه حال دوران دائم در حال گذره، با احترام به نظر من شاهنامه پند و درسهای فراوونی داره