نظر زهرا ظاهری برای کتاب صوتی خانه‌ی لهستانی‌ها

خیلی دوستش داشتم. خانه لهستانی ها قصه یه خونه قدیمیه و آدم هاییه که یه جوری زندگی هاشون به هم گره خورده. بیشتر از اینکه بخواد یه داستان پراتفاق تعریف کنه، میشینه آدم ها، رابطه هاشون، دلخوری هاشون، تنهایی هاشون و چیزایی که توی زندگی نگه میدارن و نمیگن رو نشونت میده. یه جورایی حس میکنی داری یواشکی زندگی یه مشت آدم معمولی رو نگاه میکنی؛ واسه همین هم روان و آروم پیش میره و خسته کننده نیست. از اون کتابایی بود که فقط نمیخوندمش، باهاش زندگی میکردم. فضای داستان، آدم ها و اون حال و هوای قدیمی ایرانی خیلی به دلم نشست. نثرش هم انقدر روان و آروم بود که دلم نمیخواست تموم بشه. کلا رمان های ایرانی قدیمی رو خیلی دوست دارم، مخصوصا وقتی کتاب صوتی باشه و روایتش اینقدر خوب دربیاد. پایانش هم با اون چاقوی خونی زیر تخت پری واقعا منو غافلگیر کرد.