با آدم ها مثل حیوون رفتار کردن؛ منظورم بیشتر اون برش هایی از حقیقته که در این کتاب به تصویر کشیده شده؛ بیرون کشیدن بچه ای از آغوش پدر و مادرش، بدون ذره ای ترحم و احساس مسئولیت و همدردی! اما مگه ما امروز به همین شکل زندگی نمی کنیم؟ احساسات و علایق و پیوندهای خانوادگی که به خاطر نوع تربیت و تحت تاثیر سیاست های خودپسندانه و بزدلانه، مثل قطره های آب بخار می شه و به هوا میره: پوچی!