نظر خاتون برای کتاب به رنگ پاییز

بعضی آدم ها سکوت کردن را با نجابت اشتباه می گیرند؛ فکر می کنند اگر چیزی نگویند، اگر از حقشان نگذرند، اگر جواب بی احترامی را ندهند، آدم بزرگ تری هستند... اما واقعیت همیشه این نیست. گاهی سکوت، فقط یک سکوت ساده نیست؛ گاهی یعنی اجازه داده ای دیگران هر طور خواستند با تو رفتار کنند، حقت را نادیده بگیرند و مرز هایت را یکی یکی جابه جا کنند. تلخ تر از همه اینجاست که وقتی آدم همیشه در برابر ظلم به خودش سکوت می کند، فقط خودش آسیب نمی بیند؛ بچه هایش هم یاد می گیرند که برای حفظ آرامش، باید از حقشان بگذرند. یاد می گیرند سکوت کنند، تحمل کنند و حتی جایی که باید بایستند و بگویند «این حق من است»، سرشان را پایین بیندازند. گاهی دفاع از حق، دعوا و بی احترامی نیست؛ گاهی دفاع از حق یعنی به خودت و به بچه هایت یاد بدهی که هیچ کس آن قدر مهم نیست که برای حفظش، خودت را کوچک کنی. پس همیشه سکوت، نشانه ی شخصیت نیست... گاهی فقط به آدم هایی فرصت بیشتری می دهد که مطمئن شده اند تو هیچ وقت برای حقت نمی ایستی. و چه بسا روزی بفهمی چیزی که اسمش را «گذشت» گذاشته بودی، سال ها فقط هزینه ای بوده که خودت و بچه هایت برای سکوتت پرداخت کرده اید.