نظر شیرزاد ظفریان برای کتاب صوتی کابین انتهای قطار

این کتاب در دستۀ کتاب های خودیاری روایی قرار می گیرد و در واقع ارزش ادبی زیادی ندارد. یک سخنران انگیزشی برای اینکه محتوایی برای تکمیل کار خودش معرفی کند و پول دربیاورد، ایده هایش را در قالب یک داستان تخیلی بیان کرده. جالب است بدانید شخصیت اصلی داستان در واقع داستان زندگی خود نویسنده است که برای فروش بیشتر و صحه گذاری بر واقعی بودن بیاناتش، از خودش شمایل گذاشته.کتاب اگر به عنوان یک جزوۀ خودیاری چهارصفحه ای ارائه می شد شاید ارزش داشت، اما این همه حاشیه برای بیان ذهنیتی که مشخص نیست پایۀ درستی هم داشته باشد، کمی توهین به شعور خواننده است. البته این مدل داستان گویی این روزها مد شده و نشان می دهد که سطح درک مخاطب ها به واسطۀ درگیری زندگی روزمره پایین آمده.کتاب به عنوان یک همنشین، ما را به سطح خودش می برد؛ اگر کتاب ارزشمند باشد ما هم رشد می کنیم و اگر کتاب بازاری باشد ما هم مثل جنس بازاری می شویم. این کتاب در مجموع کتاب بدی نیست، اما یک داستان یا اثر ادبی نیست و برای بیان مقصودش، حقیقاً زمانی که صرف می شود ارزش ندارد. باید برای زمان مان ارزش قائل باشیم.