نظر فروزان برای کتاب اتاق هفت

کمتر داستانی خوندم که بتونه این قدر خوب حس تنهایی، خشم، فقدان و سردرگمی یک آدم رو منتقل کنه. 🥺فضای داستان از همون اول سنگینه، اما چیزی که باعث شد ادامه بدم این بود که مدام احساس می کردم پشت هر اتفاق، یک حقیقت پنهان وجود داره. «ققنوس بی خاکستر» فقط یک داستان برای سرگرمی نیست؛ بیشتر شبیه فرو رفتن در ذهن آدمیه که داره با گذشته خودش می جنگه. به نظرم ارزش خوندن داره، مخصوصاً اگر داستان های تاریک و روان شناختی دوست دارید. شخصیت آش برای من جذاب ترین بخش داستان بود. چیزی که دوست داشتم این بود که نویسنده شخصیتش رو یک بعدی ننوشته؛ همزمان میشه ضعف، خشم، دلبستگی، تنهایی و آشفتگی ذهنیش رو دید. هرچی جلوتر رفتم بیشتر از خودم می پرسیدم اگر جای او بودم، واقعاً چه تصمیمی می گرفتم؟ بعضی قسمت ها واقعاً آدم رو مجبور می کنه چند دقیقه کتاب رو ببنده و به اتفاقی که خونده فکر کنه. پایان فصل هایی که مربوط به آش بود برای من خیلی تأثیرگذار بود قلم شهاب حسین پور به نظرم یک ویژگی مهم داره: خیلی وقت ها به جای اینکه فقط اتفاق رو تعریف کنه، کاری می کنه که فضای صحنه رو حس کنی. توصیف ها مخصوصاً در قسمت های احساسی باعث شد بعضی صحنه ها رو کاملاً در ذهنم تصور کنم. دیالوگ ها هم کمک کرده بودن داستان حالت خشک و صرفاً روایی پیدا نکنه. اگر دنبال کتابی هستید که فضای متفاوتی نسبت به داستان های معمول داشته باشه، پیشنهاد می کنم به «اتاق ۷» و مخصوصاً «ققنوس بی خاکستر» فرصت بدید. من عمداً هیچ چیزی از داستان رو اسپویل نمی کنم، چون فکر می کنم جذابیتش دقیقاً به کشف تدریجی اتفاقاته.