نظر بهرو بهشادفر برای کتاب صوتی کابین انتهای قطار

به نظرم اگر خوانش کتاب توسط گوینده با آرامش بیشتری صورت میگرفت نتیجه بهتری داشت. گرچه کتابهای انگیزشی به خواندن با هیجان نیاز دارند اما خوب این کتاب داشت یک داستان را تعریف میکرد و با یک لحن صدا و نوع خواندن، کمی باعث میشد از گوش کردن منصرف شوم اما به هر حال چون عادت ندارم کتابی را نصفه نیمه رها کنم و از اواسط داستان جایی که کارل وارد شد حسم بهتر شد اما باز نوع خوانش به نظرم مناسب نبود. داستان طوری است که وقتی به احساسات و افکارم تلنگر می زند با خودم میگویم عجب! چرا به همچین مسئله ساده ای خودم تا به حال فکر نکرده بودم؟! وقتی داشته هایم را به یادم می آورد که باید برایشان شکرگزار باشم، شرمنده میشوم که چرا یادم رفته اینهمه دارایی هایم را؟! وقتی با تلنگری یادم می آید که زمان گذراست و باید از لحظه ها بهترین استفاده را کرد انگیزه میگیرم. و همه اینها چون گفته های پیرمردیست که میدانم دارد انگار وصیت میکند و وقتش تمام است ناراحتم میکند و به فکر روزهای پیری خودم و به یاد پدر بزرگ و مادر بزرگ و مادر و پدرم میفتم. و جایی که شنیدم دختر کوچولوی آستین سرطان دارد واقعا عجیب بود چون درک کردم هیچگاه از ظاهر کسی نمیتوان درونش را خواند! وقتی کتاب تمام میشد حس خوبی داشتم و با خودم گفتم از گوش دادنش راضی هستم. خوبی کتاب این بود که الکی فقط جملات انگیزشی نمیگفت. فضای داستانی آن باعث میشد بیشتر اثر بخش باشد. و ممنون از کتابراه برای هدیه این کتاب