این رمان جذاب حق انتخاب انسان رو در برابر باورهای جامعه از الگوی رفتاری دیکته شده به تصویر میکشه. به نظر من مورسو همچون زنبوری که ترجیح می دهد به جای جمع آوری گردهٔ گل ها، در عمق عسل شیرجه بزند و دلی از عزا درآورد، به وسط زندگی پرید؛ اما قاضی، زندگی را برای او زیادی دید، سپس شمع را فوت کرد.