نظر زهرا ظاهری برای کتاب صوتی آدم خواران

واقعا کتاب سنگینی بود. بعضی از صحنه هاش انقدر واضح تو ذهنم میومد که انگار خودم اونجا بودم. بیشتر از خود خشونت، چیزی که عصبیم کرد این بود که آدم هایی که آلن رو میشناختن چطور تحت تاثیر تعصب و جمع قرار گرفتن و تونستن باهاش اون کارها رو بکنن. یه جاهایی حتی حس میکردم بعضیا بیشتر از اینکه ازش متنفر باشن، میخواستن با کتک زدن و آزار دادنش خودشون رو به بقیه ثابت کنن. پایان آنا هم ناراحت کننده بود، مخصوصا اینکه میدونست کاری که میکنه شاید فقط چند دقیقه مرگ آلن رو عقب بندازه ولی باز هم انجامش داد. اینکه داستان واقعی بوده، همه اینا رو چند برابر سنگین تر میکنه. و سوالی که تا آخر تو ذهنم بود اینه که: اگه ۹۰ نفر اطراف من باور داشتند یک نفر مستحق مجازاته، اگر مقامات هم آن را تأیید میکردند، اگر مخالفت با جمع برایم هزینه داشت، و اگر هر لحظه میدیدم آدم دیگری هم دارد همراهشان میشود، من در کدام نقطه می ایستادم؟