نظر Sylvanas برای کتاب مجیستریوم 4: نقاب نقره‌ای

همین الان قسمت چهارم رو تموم کردم و باید اعتراف کنم از اون دسته داستان هاییه که واقعا نتونستم یکم بعدشو حدس بزنم همش درحال سورپرایز شدن بودم .... مثلا انتظار داشتم آرون با الکاهست نیروی جادوییش رو از الکس پس بگیره و به حالت اول برگرده ولی آخر داستان اینجوری شدم که براوو..... برای همچین خلاقیتی باید ایستاده دست زد.... البته یه نقد کوچولو هم داشتم اینه که درسته که ما انسانیم و همیشه توی پس ذهنمون فکر میکنیم با خودمون حرف می زنیم ولی نویسنده توی کتاب بیش از اندازه اینکارو کرده مثلا کال یچی میخواد بگه دو صفحه توی ذهنش داره چرت و پرت به خودش میگه که یکم برای من خسته کننده و حوصله سر بر شده بود گوش کردن به افکار سمیش مثلا تامارا اول بهش میگه که فکر میکردم دیگه منو دوست خودت ندونی این یعنی دوسش داره دیگه، ولی تا پایان داستان همچنان کال هر فکری راجب تامارا میکرد می گفت تامارا از من خوشش نمیاد، تامارا منو ول کرد، تامارا داره ازم دوری میکنه