نظر محمدرضا برای کتاب خدا در اندیشه انسان

همیشه در تجربهٔ ما، آتش خاکستر می سازد و انفجار ویرانی به بار می آورد؛ هیچ بمبی تا امروز خانه ای نساخته و هیچ آتشی باغی نرویانده است. اما چطور است که در آغاز آفرینش، گرمای مهیب و انبساط کیهانی (بیگ بنگ)، به جای تباهی، به بستری برای خلق آب، خاک، نسیم و حیات تبدیل شد؟ چطور از دل آن حرارت سهمگین، زمینی با این همه ظرافت و توازن زاده شد؟ پاسخ روشن است: وقتی قانون، مهندسی و نظمی بی نهایت دقیق بر آتش حاکم باشد، آتش دیگر ویرانگر نیست؛ ابزار دست معمار می شود. همان گونه که حروف ریخته شده بر زمین هرگز دیوان حافظ نمی شوند مگر با ذوق شاعر، کیهان نیز از دل انفجار به زندگی نمی رسید مگر با تدبیر و حکمت پروردگار.